De Camino: Het ritme van de pelgrim

Vandaag, donderdag 15 augustus, is de zevende wandeldag. Om 11 uur hebben we een boottocht en daarna nog een korte wandeling van 10 kilometer. Zowaar tijd om een beetje uit te slapen. Morgen hopen we aan te komen op onze bestemming... Santiago de Compostella.

Geschreven door Daniël van Saane

 

Mijn lichaam is al een beetje gewend. Iedereen heeft wel zijn of haar pijntjes maar gelukkig niks serieus in onze groep. Gisteren hebben we nog iemand ontmoet die moest stoppen vanwege haar pijnlijke enkel.

Ik heb nu zelf 's avonds al wat meer energie. merk ik. Slapen in slaapzalen met een koor van snurkers is een aparte discipline, maar oordoppen helpen.

Ik ben elke dag weer blij als we lekker mogen wandelen. Alles werkt, dank God. Na iedere bocht verschijnt er weer iets nieuws aan de horizon. Ik geniet van de natuur en de Spaanse dorpjes.

 

Eenvoudige maaltijden of drankjes onderweg beleef ik als culinaire hoogtepunten. Of is het eten echt zo lekker hier.

En ook de ontmoetingen met (steeds meer) bekende en onbekende reisgenoten. Mooi zijn die gesprekken. Je vergeet dat je loopt.

Een Peruaanse mevrouw deelde 2 metaforen van haar Camino. De eerste dag liep ze te hard van stapel: ze had veel pijntjes en moest concluderen dat als ze zo zou doorgaan ze Santiago niet zou halen. Ze besloot haar tempo aan te passen en meer rust te nemen. Herkenbaar in real life. Het tweede wat ze deelde was dat ze zich wat ergerde aan jongeren die de Camino met luide muziek op liepen. Maar ze kwam tot de ontdekking dat ieder de weg op z'n eigen manier loopt. We mogen elkaar accepteren en kunnen van elkaar leren. Veel mensen zijn op zoek naar rust, vrede en spirituele ervaringen.

 

Ik ben dankbaar voor een levende God die zoveel liefde had dat hij z'n leven voor me over had. Die ik persoonlijk mag kennen.

15-08-2019