In Gods kracht

Zending leek haar een brug te ver, want dat was meer iets voor sterke, zelfverzekerde mensen. Toch is het bijna 50 jaar geleden dat Janny Riemersma (74) met WEC werd uitgezonden naar Indonesië. Vele jaren heeft zij gewerkt onder de Dajaks in Kalimantan (het Indonesische deel van het eiland Borneo). In de jaren 90 ging ze aan de slag in Centraal-Azië en begin deze eeuw keerde ze terug naar Nederland om op het WEC kantoor één van de nieuwe kandidatenleiders te worden.

Visioen

Opgeleid als verpleegkundige zag Janny verpleging min of meer als Gods wil voor haar leven. God dienen in het buitenland maakte daar geen onderdeel van uit.  Tijdens een huissamenkomst was er een man die voor haar wilde bidden. Deze man kreeg een visioen waarbij hij Janny zag werken op een rijstveld in Indonesië. Vanaf dat moment begon Janny te bidden of zending iets voor haar was en waar God haar dan wilde inzetten. Zekerheid groeide in haar hart. Tijdens een toespraak van Anne van der Bijl op een dag van Open Doors gaf zij gehoor aan een oproep om de zending in te gaan. Niet veel later kwam Janny in contact met Henk Meiners, de toenmalig leider van WEC Nederland. Na de kandidatencursus in Engeland te hebben afgerond zette ze de eerste stappen van haar zendingsavontuur.

Onbekwaam

“God doesn’t call the qualified, but He qualifies the called” is een waarheid die Janny verschillende keren heeft meegemaakt. God is niet op zoek naar hen die naar menselijke maatstaven geschikt zijn, maar Hij kijkt naar bereidheid en beschikbaarheid. Janny zette de stap en zei: “Hier ben ik, Heer, stuur mij naar de plek waar U mij wilt gebruiken”. Verschillende keren voelde zij zich onbekwaam en ongeschikt, maar God deed grote dingen door haar heen. In Indonesië gebeurde dat in een tijd dat er nog vrijuit geëvangeliseerd kon worden. Zo heeft Janny geholpen met de oprichting van een Bijbelschool. Hier zijn vele mensen opgeleid tot voorganger van een lokale kerk. Deze lokale kerken dragen sinds de jaren 90 zorg voor de verspreiding van het Evangelie.

Verhalen

Als ik haar vraag of ze wat verhalen wil delen van haar tijd op het zendingsveld antwoordt Janny: “Heb je even?”. Het blijkt dat deze vrouw vol zit met bijzondere verhalen. Ze vertelt over een 17-jarige jongen die dringend medische hulp nodig had. De enige plek waar deze hulp geboden kon worden was een ziekenhuis dat op grote afstand lag. Een vliegtuig van MAF zou hem kunnen vervoeren, maar de grond was zo drassig dat een landing in het gebied vrijwel onmogelijk was. God sprak tot Janny met de woorden van 1 Petrus 5: 7 ‘U mag uw zorgen op Hem afwentelen, want u ligt Hem na aan het hart’. Ze kreeg een les in loslaten. Gelukkig kwam het uiteindelijk helemaal goed met de jongen.
Een andere keer  werd Janny  midden in de nacht wakker en hoorde een lied dat gezongen werd. Het was het lied: ‘Nee, nimmer alleen, Hij zal mij nimmer verlaten, nimmer laat Hij mij alleen’ (uit Glorieklokken). Dezelfde dag hoorde ze via een radiobericht dat haar collega na een periode van verlof niet bij haar zou terugkomen. Het betekende dat Janny 2 jaar lang alleen op een post zou zitten, 7 tot 10 uur varen van andere posten. Door dat lied bereidde God haar op deze periode voor.


Centraal Azië

Begin jaren 90 maakte Janny een oriëntatiereis met haar vriendin Tineke in Centraal-Azië. Ze besloten om er samen te gaan werken en begonnen met het leren van de Russische taal. Het was de bedoeling dat ze in een ziekenhuis zouden gaan werken. Niet veel later werden zij gevraagd om in een buurland te gaan wonen en het leiderschap over teams in vier verschillende landen op zich te nemen. Het ingaan op deze vraag leek onlogisch, omdat Janny en Tineke net bezig waren met het leren van een tweede taal. Ook voelden zij zich niet geschikt als leiders. Het was echter God die hen de ‘onlogische weg’ wees en kracht en inspiratie gaf om leiding te geven aan het werk van WEC in die landen.

Gods hart

Janny’s leven staat in het teken van Gods hart volgen. Dat heeft ze al die jaren gedaan op het zendingsveld en ook nu is ze nog actief. Bijvoorbeeld onder asielzoekers waarbij haar kennis van de Russische taal haar goed van pas komt. Ook helpt ze nog regelmatig bij WEC Nederland. Een lied uit Glorieklokken, ‘In het doen van Gods wil ligt mijn kracht’, schetst haar levensmotto. Ja, er zijn moeiten en verdriet geweest. Zo is kort na hun terugkeer naar Nederland haar vriendin Tineke aan een ziekte overleden. Samen zouden ze het kandidatenleiderschap bij WEC in Emmeloord op zich nemen. Het liep anders. Ook heeft Janny regelmatig moeite gehad met het ‘alleen-zijn’ en verlangde ze naar een levenspartner. Gods wil aanvaarden in dit alles stond voor Janny bovenaan. Zich realiserend dat Gods weg de beste weg is en God gaf haar genade om alleen te zijn.
Een prachtig getuigenis van een bijzondere vrouw. God geeft wat nodig is, ook op momenten dat wij ons niet geschikt voelen, opdat wij tot zegen mogen zijn voor anderen. In het doen van Gods wil ligt onze kracht.

05-01-2021